بررسی تطبیقی جایگاه ﺣﻘﻮق اﻗﻠﻴﺖﻫﺎی دﻳﻨﻰ در ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮشت خود در ﺣﻘﻮق اﻳﺮان و اﺳﻨﺎد ﺑﻴﻦ اﻟﻤﻠلی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، ایران

2 دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران

3 دانشیار دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ایران

4 استادیار دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال

چکیده

مقاله حاضر قصد دارد تا جایگاه حقوق اقلیت های دینی را در مسئله تعیین سرنوشت خود در حقوق ایران و اسناد بین المللی مورد بررسی قرار دهد. این تحقیق می‏کوشد با رویکردی توصیفی و تحلیلی و با روش جمع‏آوری داده‏های اسنادی و کتابخانه‏ای، به این سوال اساسی پاسخ دهد که حقوق اقلیت‌های دینی در رژیم حقوقی ایران چگونه تبیین شده‌اند؟ و این حقوق تا چه اندازه بیانگر تحقق اصل تعیین سرنوشت خود است؟ این پژوهش بر این فرضیه استوار است که پذیرش و تلاش برای تحقق اصل تعیین سرنوشت خود، پیرامون اقلیت‌ها به طور عام و اقلیت های مذهبی به طور خاص، هرگز مبین حقوقی نخواهد بود که مطابق آن اقلیت‌ها بتوانند داعیه استقلال طلبی داشته باشند. بلکه هدف در این شناسایی برخورداری بدون تبعیض آنها از حقوق سیاسی و قضایی است که اکثریت جامعه از آن بهره مند هستند. نتیجه تحقیق نشان می دهد که ج. ا. ایران حقوق اقلیت های دینی، را به رسمیت شناخته است، وآنها را با اکثریت جامعه در تعیین حق سرنوشت خود برابر دانسته است. وجه اختلاف قانون ایران با قوانین بین المللی در عدم شناسایی تمام گروه‌های مذهبی است؛ یعنی ﺳﻪ دﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪی، ﺑﻪﻋﻨﻮان اﻗﻠﻴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ می شوند،این موضوع با اسناد بین المللی که تلاش دارند تا تمام  فرقه‌ها و گروه‌های عقیدتی را اقلیت دینی معرفی کنند، سازگار نیست.

کلیدواژه‌ها