جایگاه عرفان در اشعار امام خمینی با رویکرد جامعه شناسی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه

2 دانشکده ادبیات دانشگاه ساوه

چکیده

بررسی اندیشه و عقاید امام خمینی در آثار عرفانی ایشان، حاکی از آن است که این فیلسوف و عارف بزرگ معاصر، به عنوان انسانی کامل و جامع، با بیان هنری و ادبی به شرح و توصیف جامعه و واقعیت های اجتماعی، همت گمارده و با رهنمودهای عرفانی، موجب آگاهی و هدایت مردمان عصر خویش شده است. ایشان با الگو قرار دادن سیره ی ائمه اطهار و با اندیشه ی بلند الهی، به عنوان یک انسان کامل و عالم ربانی، موجب تحولات عظیم و گسترده ای شد. تجلی عرفان بر اشعار امام خمینی، نمود تفکر و اندیشه ای دور اندیش و به دور از تصوف انحصاری او است. از آنجا که شعر حکایتی از دنیای پیرامون است لذا امام، ضمن تسلط کامل بر زبان عرفانی اشعار، روی معانی مانند وحدت، پرهیز از ریا و ریا کاری و عشق حقیقی که مورد نیاز جامعه ی آشفته و سر در گم بود تاکید ورزید. در مکتب عرفانی امام خمینی، قرآن به عنوان منبع اصلی سیرو سلوک و طریق الهی تلقی می شود. درک عشق الهی از نظر امام جز با فنا شدن در وجود خدا و شکستن خود خواهی ها و منیت های بشری امکان پذیر نیست. امام در چهره عرفانی حقایق اجتماعی را پذیرا بود و مانند متصوفان گذشته از مردم و جامعه گریزان نبود.

کلیدواژه‌ها