عبدالمطلب عبداله رهیافت انقلاب اسلامی 2980-9118 10 34 2016 05 21 Comparative approach to development in the governments of seventh and eighth (Reform) and ninth and tenth (Justice) بررسی مقایسه‌ای رویکرد توسعه‌ای دولت‌های هفتم و هشتم (اصلاحات) و نهم و دهم (عدالت) 117 136 52155 FA حشمت الله فلاحت پیشه دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی حافظ شورچی گروه علوم سیاسی ، دانشکده علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2017 11 19 This study examines the comparative approach by Iranian states to development in the mid-1376 to 1392. The basic premise of the research is that according to a survey of development indicators considered by the two governments, the governments showed different functions to development. Thus, the reformist government matching to global institutions and considering conditions prevailing in the international system took detente in the field of foreign policy and adopted the strengthening of civil society-based political reforms and in the economic sphere also tried to move on the basis of norms of international institutions. In contrast, the ninth and tenth governments adopted a policy of confrontation with the international system and targeting Western countries as a causes of global crisis while they Want to change the status quo and create equitable world, and follow up the solution of major problems of Iran not in European capitals but also in the East. Domestically, the government is also relying on the rise of self, pay no attention to parties; relying on poor classes took the populist development. این پژوهش براساس چارچوب نظری دولت توسعه‌گرا به بررسی رویکرد و عملکرد توسعه‌ای دولت‌های ایران در فاصله سال‌های میانی 1376 تا 1392 می‌پردازد. روش تحقیق در این مقاله، مبتنی بر روش تحلیل محتوا و بصورت توصیفی- تحلیلی می‌باشد. فرض اساسی تحقیق نیز این است که رویکرد و نگرش مثبت به مؤلفه‌های دولت توسعه‌گرا و تقویت این مؤلفه‌ها، دولت‌های هفتم و هشتم را به ایده دولت توسعه‌گرا نزدیک‌تر کرده است. بدین ترتیب که نگرش مثبت به مؤلفه‌های متعارف توسعه، تصور پیوند توسعه ملی با آشتی با نظام بین‌الملل و اتخاذ سیاست تنش‌زدایی در روابط خارجی، در کنار اولویت بخشی به توسعه سیاسی ، توجه به نهادهای مدنی و اصلاحات سیاسی در عرصه داخلی، مهم‌ترین ویژگی‌های رویکردی دولت‌های هفتم و هشتم نسبت به توسعه بوده است. تردید در مؤلفه‌های متعارف توسعه و اولویت بخشی به دیپلماسی عمومی در روابط خارجی، تأکید بر شعار تحقق عدالت درعرصه داخلی و توجه بسیار کم رنگ به مقوله تحزب و احزاب سیاسی، مهم‌ترین ویژگی‌های رویکردی دولت‌های نهم و دهم نسبت به توسعه بوده است. از نظر عملکردی نیز، هر دو دولت موفقیت‌ها و عدم موفقیت‌هایی در قبال توسعه داشته‌اند. مهم‌ترین تفاوت رویکردی وعملکردی دولت‌های مذکور در روابط بین‌الملل ، توسعه سیاسی وتوجه به نهادهای مدنی و احزاب، کنترل فساد و افزایش شفافیت بوده است.  https://www.rahyaftjournal.ir/article_52155_b99c30c07262202e9f06cfe06939e168.pdf