The Islamic Revolution Approach

The Islamic Revolution Approach

Designing a model for the development of cultural diplomacy in the Islamic Republic of Iran with emphasis on the role of Persian language and literature

Document Type : Original Article

Authors
Rahmatollah Norouzi 1
Mohammad Reza Ghaedi 2
Hassan Khodaverdi 3
Garineh Keshishyan Siraki 4
1 PhD Student, Department of International Relations, Kish International Branch, Islamic Azad University, Kish Island, Iran
2 Assistant Professor, Department of Political Science and International Relations, Shiraz Branch, Islamic Azad University, Shiraz, Iran (corresponding author)
3 Assistant Professor of International Relations, political science department, faculty of law and political science, Islamic Azad University, Tehran South Branch, Tehran, Iran
4 Associate Professor, Department of Political Science and International Relations, South Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
Abstract
Cultural diplomacy plays a very important role in international relations. One of the important tools of cultural diplomacy is language and literature. However, few studies have designed a model for the development of cultural diplomacy in the Islamic Republic of Iran, emphasizing the role of Persian language and literature.Objective: The purpose of this study was to design a model for the development of cultural diplomacy of the Islamic Republic of Iran towards Persian-speaking countries with emphasis on the role of Persian language and literature.Method: The research method was qualitative. The statistical population included all experts in the field of cultural diplomacy and international relations. The sampling method was purposive and a total of 16 interviews were conducted. Grounded theory was used to analyze the data.Results: In open coding, a total of 62 components were identified. In the axial coding stage, these components were assigned in the form of "causal conditions" (cultural-historical factors, Persian language and literature components, and political factors), "contextual factors" (infrastructural, financial, legal, motivational, and political-cultural-social factors), "intervening factors" (external and internal factors), strategies (22 strategies), and consequences (7 consequences). In the theoretical coding stage, the theoretical model of the research was designed.Conclusion: If cultural diplomacy is implemented properly, consequences such as the development of cultural and political influence, the development of trade and economic relations, as well as the reduction or ineffectiveness of international sanctions against the Islamic Republic of Iran can be expected. Therefore, efforts in the development of cultural diplomacy of the Islamic Republic of Iran towards Persian-speaking countries are recommended.
Keywords
Development
cultural diplomacy
Iran
Persian language and literature
Persian speaking countries
اوسطی، رضا؛ فیضی، فاضل. (1399). بررسی فرصتها و چالش‌های دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در قبال جمهوری تاجیکستان طی سالهای 1377-1397. پژوهشهای سیاسی و بین المللی. 11(42). 403-418.
اخگری، محمد. (1399). مطالعۀ ظرفیت‌های رسانۀ شنیداری پادکست برای آموزش زبان فارسی در رادیوهای برون‌مرزی صداوسیما (مطالعۀ موردی: برنامه‌های آموزش زبان در رادیوهای دویچه وله و پارس تودی). فصلنامه علمی رسانه‌های دیداری و شنیداری. 14(33). 157-180.
اخگری، محمد. (1401). مطالعۀ نقش ترجمه در ژورنالیسم بینافرهنگی با مطالعۀ موردی رادیو پارس تودی برون مرزی ایران به زبان آلمانی. مطالعات زبان و ترجمه. 55(1). 1-27.
اژدری، لیلا؛ فرهنگی، علی اکبر؛ صالحی امیری، سیدرضا؛ سلطانی فر، محمد. (1396). مدل دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. مطالعات فرهنگ-ارتباطات. 18(38). 67-102.
ببران، صدیقه؛ پوررشیدی، هاتف. (1391). بررسی دیپلماسی رسانه ای ایران در افغانستان پس از سقوط طالبان. مطالعات رسانه ای. 7(16). 123-134.
حاجیان، خدیجه. (1394). بررسی ظرفیتهای زبان و ادبیات فارسی در ترویج ارزشهای انقلاب اسلامی در تاجیکستان و افغانستان. مطالعات فرهنگ و ارتباطات. (16(3).
جوادی ارجمند، محمدجعفر؛ اسمعیلی، محمد. (1391). جایگاه دیپلماسی عمومی در روابط ایران و کشورهای فارسی زبان. فصلنامه سیاست. 42(3). 97-113.
جعفری، علی اکبر؛ براریان، محمد. (1398). جایگاه دیپلماسی فرهنگی ایران در آسیای مرکزی و قفقاز. مجله بین‌المللی پژوهش ملل. 4(40).
رضایی مهر، سهیلا؛ وفایی، عباسعلی؛ اسپرهم، داوود. (1399). تحلیل گفتمان قدرت نرم آموزش زبان و ادبیات فارسی در راهبرد دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. راهبرد اجتماعی-فرهنگی. 10(37). 63-92.
سازمند، بهاره؛ موسوی، میثم. (1399). تحلیل محتوای مقایسه‌ای مؤلفه‌های هویتبخش ملی در کتابهای فارسی؛ دوره ابتدایی ایران و کتابهای دری صنف ابتدایی افغانستان. فصلنامه مطالعات ملی. 21(4). 47-66.
سلیمی بنی، صادق؛ مجاور شیخان، محمد. (1392). جایگاه دیپلماسی فرهنگی در سیاست خارجی کشورها. پژوهش در تاریخ. 3(12). 173-193.
سیمبر، رضا؛ مقیمی، احمد علی. (1394). منافع ملی و ‌شاخص‌های دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. سیاست جهانی. 4(1). 7-38.
شهسواری فرد، شهره. (1396). ادبیات و زبان در دیپلماسی فرهنگی: از ضرورت تا واقعیت. مجله بین‌المللی پژوهش ملل. 3(25). 29-43.
طوفان، مسعود. (1395). جایگاه و ظرفیت سفارت‌خانه‌های مجازی در دیپلماسی نوین. فصلنامه رسانه. 27(2). 123-138.
عسگریان، عباسقلی؛ شیراوند، صارم؛ موسوی، میرهادی. (1393). نقش زبان در گفتمان دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه تحقیقات سیاسی بین‌المللی. 19. 163-198.
غفاری قدیر، جلال؛ بهستانی، مجید؛ خالدیان، صفرعلی. (1396). ابعاد و مؤلفه‌های دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با اسلام هراسی. پاسداری فرهنگی انقلاب اسلامی. 7(16). 91-134.
غوری، محمد نظر. (1399). بررسی و تحلیل مشترکات فرهنگی ایران و افغانستان. ششمین کنفرانس بین‌المللی پژوهش‌های مدیریت و علوم انسانی در ایران. دانشگاه تهران.
قاسم پور مقدم، حسین؛ روشن، بلقیس؛ محمدی، اکرم. (1389). بررسی ویژگی های برنامه درسی آموزش زبان ملی در کشورهای حوزه زبان فارسی. نوآوری های آموزشی, 9(36), 7-28.
 
کوهکن، علیرضا؛ رحیمی نژاد، محمدعلی؛ غلامی، سعید. (1397). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان. پژوهشهای راهبردی انقلاب اسلامی. 1(2). 39-69.
ملکیان، محسن. (1391). روابط فرهنگی ایران و تاجیکستان. مطالعات اوراسیای مرکزی. 5(11). 95-114.
میرفخرایی، سید حسن؛ فیروزمندی بندپی، مجید. (1396). دیپلماسی فرهنگی ایران در آسیای مرکزی و قفقاز: فرصتها و چالش‌ها. مطالعات اوراسیای مرکزی، 10(2). 433-448.
هادیان، ناصر؛ واحدی، افسانه. (1388). جایگاه مفهومی دیپلماسی. فصلنامه بین‌المللی روابط خارجی. 1(3).
De Martino, M. (2020). Soft Power: theoretical framework and political foundations. Przegląd Europejski, (4), 11-24.
Enaifoghe, A., & Makhutla, N. (2020). Exploring cultural diplomacy as soft power through cultural communication exports: A model of power for promoting peace and security. African Journal of Gender, Society & Development, 9(3), 83-107.
Glaser, B.G. (2008). Doing Quantitative Grounded Theory. Sociology Press, Mill Valley.
Hernandez, E.L.T. (2018). Public diplomacy, soft power and language: the case of the Korean language in Mexico City. Journal of Contemporary Eastern Asia, 17(1), 27-49.
Nye, J.S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. New York: Public Affairs.1991. The Changing Nature of American Power. New York: Basic Books.
Nye, J.S. (2021). Soft power: the evolution of a concept. Journal of Political Power, 14(1), 196-208.
Nye, J.S. (2022). Soft power: the origins and political progress of a concept. The Journal of International Communication, 28(1), 1-7.
Ociepka, B., & Arendarska, J. (2021). Cultural diplomacy as a network and networking in international relations: The case of cultural diplomacy in Russia. SAGE Open, Doi:10.1177/21582440211054119.
The Islamic Revolution Approach
Volume 16, Issue 58
Spring 2022
Pages 3-26