The Islamic Revolution Approach

The Islamic Revolution Approach

The role of political parties in securing the national interests of the Islamic Republic of Iran

Document Type : Original Article

Authors
Younas Roshany 1
arkan sharifi 2
haneh farkish 3
1 PhD student of Public Law, Sanandaj Branch, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran
2 Assistant Professor of Public Law Department, Sanandaj branch, Islamic Azad University, Sanandaj, Iran, responsible author
3 department of law , sanandaj branch ,islamic azad university ,sanandaj , iran
Abstract
The current research aims to investigate the role of political parties in providing national interests c. A. Iran will pay. The question is, in what ways can political parties secure national interests? The answer that can be given is that based on the approaches proposed about the role and special work of parties, including the normative theory, political parties in c. A. Iran can be a factor for promoting spirituality and dignity, trying to gain power, sensitizing supervisory institutions to carry out assigned tasks such as parliamentary supervision of international agreements with other countries, defending pluralism in society and supporting it. To put the basis of the principles of the constitution as well as the creation of unity and solidarity among members of the society in their agenda. Political parties in Iranian society can be active when the dictating role of the government in the field of direct supervision of parties is reduced, and Article 10 of the Party Supervision Commission also abandons the interventionist approach for greater freedom of action for political parties and leaves the ground for the role of ‌ To provide creation based on the acceptance of the constitution. National interests include both material interests and efforts to gain power, as well as considering the value and cultural criteria of the society, which is a road map for the role of political parties in the direction of securing national interests. The present research method is descriptive and analytical.
Keywords
political parties
national interests
Iran
normative theory
احمدوند، ولی محمد، خراسانی، رضا (1396)، امکان­سنجی تحزب در جمهوری اسلامی ایران، فصلنامه سیاست متعالیه، سال پنجم، شماره هفدهم، صص 154-137. 
اخوان کاظمی، بهرام (1387)، تحزب در اندیشه رهبران جمهوری اسلامی، فصلنامه حکومت اسلامی، سال دوازدهم، شماره چهارم، صص 173-159.
 استوکر، جری و دیوید مارش (1378)، رهیافت و روش در علوم سیاسی، امیر محمد حاجی یوسفی، تهران، انتشارات پژوهشکده مطالعات راهبردی.
اشرفی خیرآبادی، حمید (1390)، احزاب ایرانی، تهران: نشر افراز.
ایروانی، جواد (1393)، آشنایی با اقتصاد اسلامی، مشهد: انتشارات دانشگاه علوم اسلامی رضوی.
ایوبی حجت الله (1389)، پیدایی و پایایی احزاب سیاسی در غرب، تهران: انتشارات سروش.
باتمان قلیچ، فرویر(1381)، نظام مشارکت زیربنای مدیریت اسلامی، تهران: انتشارات نشر امیدوار.
بادام­چیان، اسدالله(1390). تحزب و تشکل از دیدگاه علمی و تاریخی. تهران: انتشارات اندیشه ناب.
پول، برینگ، آلموند، گابریل (1375)، جامعه­پذیری سیاسی و فرهنگ سیاسی: برینگ پول و گابریل آلموند، 1375، ترجمه علیرضا طیب، مجله سیاسی- اقتصادی، شماره 113 و114.
تبریزنیا، حسین(1371). علل ناپایداری احزاب سیاسی در ایران. تهران: انتشارات مرکز بین­المللی.
جهانگیر، زهرا و کاوه پیشقدم محمدکاظم (1396)، نقش احزاب در توسعهی سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر مفهوم مشارکت سیاسی (92-1376)، رویکردهای پژوهشی در علوم اجتماعی، سال سوم، شماره شماره 10، تابستان 1396.
جوادی آملی، عبدالله (1378)، ولایت فقیه؛ ولایت فقاهت و عدالت. قم: نشر اسراء.
چگینی، غلامرضا (1375)، طرح­ریزی استراتژیک نظامی، تهران: انتشارات داعا.
حسینی، سید حسین، موسوی بایگی، علی (1390)، نهادهای نظارتی حاکم بر قراردادهای مالی دولتی و چالش‌های آن، دوفصلنامه اقتصاد پولی، سال اول، شماره 1، صص 143-121.
دوورژه موریس (1385)، رژیم­های سیاسی، ترجمه ناصرصدرالحفاظی، انتشارات سازمان کتاب­های جیبی.
دوورژه موریس (1386)، اصول علم سیاست، ترجمه ابوالفضل قاضی، تهران: انتشارات میزان.
زیباکلام، صادق، مقتدایی، مرتضی (1393)، احزاب سیاسی و نقش آن در توسعه سیاسی ایران: مطالعه موردی انتخابات، فصلنامه علوم سیاسی، سال دهم، شماره بیست و نهم،
ساعی، احمد (1390)، تحلیل فازی اعتماد اجتماعی، تهران: نشر جامعه و فرهنگ.
سردارنیا،خلیل الله(1390)، درامدی بر جامعه شناسی سیاسی، تهران، نشر میزان.
شادلو، عباس (1387)، احزاب و جناح­های سیاسی ایران امروز، تهران: انتشارات وزرا.
صالح­آبادی، ریحانه، جان­پرور، محسن (1394)، فرصت­های ناشی از حضور قومیت­ها در جمهوری اسلامی ایران، مجموعه مقالات هشتمین کنگره انجمن ژئوپلیتیک ایران؛ همدلی اقوام ایرانی؛ انسجام و اقتدار ملی، کردستان، سنندج، دانشگاه سنندج، صص 1637-1618.
صالحی، جواد، رضوی مبرقع، کاظم (1397)، منافع ملی در چشم­انداز نظری، فصلنامه پژوهش سیاسی و بین­المللی، سال هشتم، شماره  سی­ام، صص 150-125.
عالم عبدالرحمن، (1390)، بنیادهای علم سیاست، تهران: نشر نی.
عمید زنجانی، عباسعلی (1377)، احزاب از منظر قانون اساسی و سایر مقررات حاکم، در کتاب مجموعه مقالات همایش تحزب و توسعه سیاسی، تهران: دفتر مطالعات سیاسی وزارت خارجه.
فیرحی، داود (1396). فقه و حکمرانی حزبی، تهران: انتشارات نی.
قهرمانپور، رحمان (1382)، نظریه هنجاری و چالش‌های پیش­روی آن در دنیای جهانی شده، مجله گفتمان، شماره 8، صص 94-68.
کروتی ویلیام و اس. کاتز ریچارد (1395)، دانشنامه سیاست حزبی، ترجمه محسن میر دامادی و سید علیرضا بهشتی شیرازی،  تهران: انتشارات روزنه.
مهدی­زاده، علیرضا، قره­چایی، فاطمه (1392). 15 خرداد 1342 چرا و چگونه. تهران: انتشارات امروز و فردا.
مهدی­زاده، مهدی (1386)، مقدمه­ای بر آسیب­شناسی احزاب سیاسی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران، دفتر مطالعات حقوقی، شماره مسلسل، صص 44-1.
موسوی خمینی، روح الله (1378)، صحیفه امام. جلد 15، تهران: موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
ناظری، محمدرضا (1382). شناسنامه احزاب سیاسی ایران، تهران: انتشارات پارسایان.
نقیب­زاده، احمد (1393)، احزاب سیاسی و گروه‌های ذی­نفوذ، تهران: انتشارات قومس.
نوذری، حسینعلی (1381)، احزاب سیاسی و نظام­های حزبی، تهران: نشر گستره.
نیکونهاد حسین (1389)، ولایت مطلقه و حاکمیت قانون در نظام حقوق اساسی ایران. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.
هاشمی، سید محمد (1384). حقوق بشر و آزادی‌های اساسی، تهران: انتشارات میزان.
Oxford Advanced Learners Dictionary, Published by, Oxford University Press, 7th edition.           
Ball, Alen (1951), Modern Politics and Government: Alen R.Ball, London, Oxford University, Press..