The Islamic Revolution Approach

The Islamic Revolution Approach

From Constitutionalism to the Islamic Revolution: the role of Bakhtiari political elites in the social and political life of contemporary Iran

Document Type : Original Article

Authors
1 PhD Student in Political Science, Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran
2 Assistant Professor, Department of Political Science, Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran.
3 Assistant Professor, Department of Political Science, Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran
Abstract
The present article examines the position of the political elites of the Bakhtiari people in the contemporary history of Iran. The main question of this article: What is the special historical position of Bakhtiari political elites and what social and political variables forced them to act according to the situation? Based on this question, the hypothesis that is raised is that in two important periods of contemporary Iranian history (constitutionalism and the first and second Pahlavi), the influential variable of Bakhtiari elite is based on property, while this variable undergoes a major change in 1979. The results of the research show that during the Islamic Revolution, the distinction between the Bakhtiari elites and the masses disappeared and it is precisely the integrated body of the people that sided with the revolution and played a role in its eventual victory. The research method in this article is to collect historical documents in a library manner and then analyze the data.
Keywords

ـ آبراهامیان، یرواند(1377)، ایران بین دو انقلاب، ترجمه: ا. گل محمدی و م. فتاحی، تهران: نی.
ـ آرون، ریمون(1377)، مراحل اساسی سیر‌اندیشه در جامعه‏شناسی، ترجمه: باقر پرهام، تهران: علمی و فرهنگی. 
ـ آهنجیده، اسفندیار(1374)، ایل بختیاری و مشروطیت، اراک: ذره­بین.
ـ احمدی طباطبایی، سیدمحمدرضا و اسدی، مهدی(1396)، «بررسی تاثیر عملکرد نخبگان سیاسی بر فرآیند پیشرفت سیاسی جمهوری اسلامی ایران»، فصلنامه علمی ـ پژوهشی رهیافت انقلاب اسلامی، سال یازدهم، شماره 40، صص 3ـ24.
ـ ادگار،‌اندرو و سج ویک، پیتر(1397)، مفاهیم بنیادی نظریه‏ی فرهنگی، ترجمه: م. مهاجر . م. نبوی، تهران: آگه.
ـ ازغندی، علیرضا(1376)، ناکارآمدی نخبگان سیاسی ایران بین دو انقلاب، تهران: قومس.
ـ اکبری، محمد علی(1371)، «ویژگی­های ساختار قدرت در ایران»، مجله­نامه‏ی فرهنگ، شماره 4، صص 995-959.
ـ امیری، مهراب(1385)، حکومتگران بختیاری، تهران: پازی تیگر.
ـ باتامور، تی بی(1369)، نخبگان و جامعه، ترجمه: علیرضا طیب، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
ـ بشیریه، حسین(1376)، جامعه‏شناسی سیاسی: نقش نیروهای سیاسی در زندگی سیاسی، تهران: نی.
بک، لوئیز(1372)، «خوانین و شاهان: تحلیل مستند از ایل بختیاری»، کلک، شماره‏ 41، صص 222ـ224.
ـ بهرامی آسترکی بختیاری، علی(1384)، شاهکار ایل بختیاری، قم: دارالنشر اسلامی.
ـ بهنام، جمشید(1383)، ایرانیان و‌اندیشه‏ی تجدد، تهران: فرزان روز.
ـ پوربختیار، غفار(1387)، اسناد برگزیده بختیاری­ها در تاریخ معاصر ایران، مسجدسلیمان، انتشارات دانشگاه آزاد اسلامی.
ـ پوربختیار، غفار(1386)، «رضاشاه و طرح اسکان اجباری عشایر بختیاری(پژوهشی مبتنی بر اسناد)»، مسکویه، شماره 8، صص 33ـ56.
ـ جعفری، افشین و قاسمی، زهرا(1399)، «تاثیر رابطه ی نخبگان سیاسی حاکم و روشنفکران بر توسعه ی فرهنگ سیاسی پس از انقلاب اسلامی»، فصلنامه علمی ـ پژوهشی رهیافت انقلاب اسلامی، سال چهاردهم، شماره ی 52، پائیز 1399، صص 225ـ244.
ـ خمینی، روح الله(1379)، صحیفه‏ی نور، تهران: سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی.
ـ راش، مایکل(1377)، جامعه و سیاست، ترجمه: منوچهر صبوری، تهران: سمت.
ـ رجایی، عبدالمهدی،(1387)، «نقش بختیاری‏ها در انقلاب مشروطه از فتح اصفهان تا فتح تهران»، همایش ملی جامعه‏ی بختیاری و تحولات ایران از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مسجد سلیمان.
ـ روشه، گی(1392)، تغییرات اجتماعی، ترجمه: منصور وثوقی، تهران: نی.
ـ سریع‏‏القلم، محمود(1386)، فرهنگ سیاسی ایران، تهران: پژوهشکده ی مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
ـ شمیم، علی اصغر(1375)، ایران در دوره‏ی سلطنت قاجار، تهران: مدبر.
ـ شهرام­نیا، سید امیر مسعود و اسکندری، مجید(1389)، «ناکارآمدی نخبگان سیاسی در کارآمدسازی روند توسعه ایران عصر پهلوی»، فصلنامه گنجینه اسناد، شماره اول، صص 105-74.
ـ شیرانیان، علی نجات(1384)، سیری در تاریخ بختیاری، تهران، جهان بین.
ـ عابدی اردکانی، محمد(1388)، «پارتو و‌اندیشه نخبه گرایی»، اطلاعات سیاسی اقتصادی، شماره 270.
ـ طلوعی، محمود(1374)، بازیگران عصر پهلوی(از فروغی تا فردوست)، جلد اول و دوم، تهران: علم.
ـ فوران، جان(1389)، مقاومت شکننده: تاریخ تحولات اجتماعی ایران از صفویه تا ‌سال‌های پیش از انقلاب، ترجمه: احمد تدین، تهران: رسا.
ـ کاتوزیان، همایون(1397)، ایرانیان: دوران باستان تا دوره‏ی معاصر، تهران: مرکز.
ـ کتابی، محمود؛ شفیعی، اسماعیل؛ نوایی، فرهاد(1395)، «نقش مؤلفه‌های مختلف در جهت‌گیری فرهنگ سیاسی نخبگان پهلوی دوم»، فصلنامه علمی ـ پژوهشی رهیافت انقلاب اسلامی، دوره 10، شماره 37، صص 75-94.
ـ کوئن، بروس(1382)، درآمدی به جامعه­شناسی، ترجمه: محسن ثلاثی، تهران: توتیا.
ـ گارثویت، جن. راف(1373)، تاریخ سیاسی، اجتماعی بختیاری، ترجمه: مهراب امیری، تهران: سهند.
ـ گارثویت، جن.راف(1375)، بختیاری در آیینه تاریخ، ترجمه: مهراب امیری، تهران: آنزان.
ـ لمبتون، آن(1362)، مالک و زارع در ایران، ترجمه: منوچهر امیری، تهران: علمی و فرهنگی.
ـ ملک­زاده، مهدی(1363)، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران، تهران، ج2 و 6، تهران: انتشارات علمی.
ـ میلز، چارلز رایت(1383)، نخبگان قدرت، ترجمه: بنیاد فرهنگی پژوهشی غرب‏شناسی، تهران: فرهنگ مکتوب.
ـ هی­وود،‌اندرو(1379)، ایدئولوژی­های سیاسی، ترجمه: محمد رفیعی مهرآبادی، تهران، دفتر مطالعات سیاسی و بین‏الملل وزارت خارجه.
 Digard, Jean-Pierre(2015), Une épopée tribale en Iran : les Bakhtyari, Paris : CNRS.
Leonhard, J(2006), “Nation-States and Wars”, Timothy Baycroft and Mark Hewitson(Editor), What is a Nation: Europe 1789-1914, Oxford and New York: Oxford University Press.
McCrone, D(1998), The Sociology of Nationalism: Tomorrow's Ancestors, London: Routledge.
Sejersted, F(2003), “Nationalism in the Epoch of Organized Capitalism: Norway and Sweden Choosing Different Paths”, Alice Teichova and Herbert Matis(Editor), Nation, State, and the Economy in History, Cambridge: Cambridge University Press.