The Islamic Revolution Approach

The Islamic Revolution Approach

Discourse disputes in post-revolutionary Iran: A case study of the presidential election

Document Type : Original Article

Authors
Saman Sotoudhnia 1
mehdi hasani bagheri 2
Behnaz Azhdari 3
1 Ph.D. student of Baft Department of Political Science, Islamic Azad University, Baft, Iran
2 Assistant Professor, Department of Political Science, Baft Department, Islamic Azad University, Baft, Iran
3 Assistant Professor, Department of Political Science, Baft Unit, Islamic Azad University, Baft, Iran
Abstract
Legitimacy of the government is one of the important and fundamental issues of governance. Legitimacy makes existing political institutions find moral justification because they want to show that they are focused on providing public good. This article, focusing on the transformation of post-revolutionary political discourses, seeks to answer the question, what role did the political discourses formed after the Islamic Revolution of Iran play in legitimizing the Islamic Republic? The hypothesis of the article is that the discourse conflicts of the presidential elections have fed on the main discourse of the revolution, and for this reason, despite the factional confrontations, they have ultimately been included in the discourse of the revolution and have strengthened it. Using the Weberian legitimacy triad for five existing discourses, the article has achieved an inferential analysis for each discourse, each of which has based and focused its signifiers on one of the Weberian legitimacy triads. The findings of the research have shown that each of the discourses has turned one of the signifiers of the revolution discourse into its central signifier, so in the end they have not acted in conflict with it, but in line with the strengthening of the revolution discourse. The approach of the article is discourse analysis and library information collection
Keywords
Legitimacy
constructive discourse
reforms discourse
justice discourse
moderation discourse
Islamic Republic of Iran
اردشیر لاریجانی، محمدجواد. (1373). حکومت، مباحثی در مشروعیت و کارآمدی. تهران: سروش.
ایزدی، رجب و امیر رضایی پناه، (1392)، مبانی اجتماعی و اقتصادی تحول در گفتمان جمهوری اسلامی ایران، جستارهای سیاسی معاصر. پژوهشگاه هلوم انسانی و مطالعات فرهنگی. سال 4، شماره 4.
برزین، سعید. (1378). جناح بندی سیاسی در ایران از دهه 1360 تا دوم خرداد 1376. تهران: مرکز.
بریتون، کرین. (1370). کالبدشکافی چهار انقلاب. ترجمه­ی محسن ثلاثی. تهران: نشر نو.
بیتهام، دیوید. (1390). مشروع سازی قدرت. ترجمه محمد عابدی اردکانی. یزد: انتشارات دانشگاه یزد.
پژویان، جمشید. و [دیگران]، (1387)، مقایسه تحلیل عملکرد اقتصادی دولت‌های پس از انقلاب اسلامی. راهبرد یاس. شماره 15.
تاجیک، محمدرضا، و محمد روزخوش،(1387)، بررسی نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران از منظر تحلیل گفتمان. مسائل اجتماعی ایران. شماره 5.
حسینی­زاده، سید محمد علی. (1386). اسلام سیاسی در ایران. قم: موسسه انتشارات دانشگاه مفید.
حقیقت، سیدصادق. (1385). مبانی، اصول و اهداف سیاست خارجی دولت اسلامی. تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین الملل.
خلیلی، عزیزالله، پورعزت، علی اصغر، جعفری، محمدحسن،(1396)، کاربرد روش استنباطی-تحلیلی در پژوهش‌های مدیریتی، فصلنامه اسلام و پژوهش‌های مدیریتی، سال هفتم، شماره 16، صص 93-112.
دارابی، علی. (1388). جریان‌شناسی سیاسی در ایران. تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و ‌اندیشه اسلامی.
دوگان، ماتیه، (1374)، سنجش مفهوم مشروعیت و اعتماد. اطلاعات سیاسی و اقتصادی. شماره 97 و 98.
دولتی، مجتبی، (1400). نقد گفتمان دولت‌های پس از انقلاب اسلامی با معیار گفتمان انقلاب اسلامی. تهران: موسسه فرهنگی هنری قدر ولایت.
رازی، حسین و سعید حجاریان، (1374)، مشروعیت، دین و ناسیونالیسم در خاورمیانه. مجله فرهنگ توسعه. شماره 18.
رجایی، فرهنگ، (1369)، بحثی پیرامون قدرت. مجله سیاست خارجی. شماره 1 و 2.
رئوف، عادل، (1393). گفتمان انقلابی و دولت انقلابی. ترجمه محمد زمان راستگو. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
زارع، عباس، (1380). مبانی مشروعیت و قدرت در جمهوری اسلامی ایران 1375 – 1357. تهران: مؤسسه فرهنگ و دانش.
زیباکلام، صادق و فرشته سادات اتفاق­فر. (1387). هاشمی بدون روتوش. تهران: روزنه.
کاسیرر، ارنست. (1394). افسانه دولت، ترجمه نجف دریا بندری. تهران: خوارزمی.
کدی، نیکی آر. (1377). ریشه‌های انقلاب ایران. ترجمه عبدالرحیم گواهی. تهران: شرکت انتشارات قلم.
لیپست، سیمور مارتین. (1383). دایرةالمعارف دموکراسی. ترجمه به سرپرستی کامران مفانی. تهران: کتابخانه تخصصی وزارت امور خارجه.
وبر، ماکس، (1374). اقتصاد و جامعه. ترجمه‌ عباس منوچهری و دیگران. تهران: نشر مولی.
جعفری ولدانی، اصغر، (1382). روابط خارجی ایران بعد از انقلاب اسلامی. تهران: آوای نور.
 
Ehteshami, A. & M. Zweiri (2007). Iran and the Rise of its Neoconservatives: The Politics of Tehran`s Silent Revolution. London: I. B. Tauris.
Ehteshami, A. & M. Zweiri (2008). Iran`s Foreign Policy from Khatami to Ahmadinejad, Ithaca. N. Y: Ithaca Press.
Gheissari, A. , & Nasr, V. (2009). Democracy in Iran: History and the quest for liberty. Oxford University Press.
Kurian, G. T. (2011). The Encyclopedia of Political Science. Washangton D. C: CQ Press, Division of SAGE.
Tazmini, Gh. (2009). Khatami`s Iran: The Islamic Republic and the Turrbulent Path to Reform. London: I. B. Tauri.
.