پیمان ابراهیم نماد یک تغییر ژئوپلیتیکی در امنیت خاورمیانه و گامی مهم در تلاش‌های تدریجی و طولانی‌مدت رژیم صهیونیستی برای عادی‌سازی روابط با کشورهای عرب منطقه است. گرچه این پیمان با هدف تقویت توسعه سریع از طریق همکاری در زمینه‌های مختلف غیرنظامی: بهداشت، کشاورزی، گردشگری، انرژی، محیط زیست و نوآوری انجام گرفت، اما پیامدهای دیگری نیز داشته که در ابعاد منطقه‌ای و حتی فرامنطقه‌ای می‌تواند چالش‌های زیادی را درپی داشته باشد. از این‌رو مقاله پیش‌رو با هدف بررسی این پیمان در پی پاسخ به این سئوال است که پیمان ابراهیم چه پیامدهای منطقه‌ای بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت؟ یافته‌های مقاله که با استفاده از چارچوب نظری واقع‌گرایی تدافعی استفان والت (نظریه توازن تهدید) و بهره‌گیری از روش تحلیلی ـ توصیفی گردآوری شده نشان می‌دهد که این پیمان در بعد منطقه‌ای پیامدهای متعددی از جمله: عدم شکل‌گیری رژیم و ترتیبات امنیتی پایدار در خاورمیانه، نزدیکی رژیم صهیونیستی به مرزهای امنیتی ج.ا.ایران، گشودن جبهه‌های مختلف اطراف ایران، چالش برنامه هسته‌ای ایران، فرسایش کشورهای منطقه و به‌ویژه ج.ا.ایران جهت جلوگیری از تبدیل آن به قدرت منطقه‌ای، تقویت توانایی‌های تسلیحاتی کشورهای عربی به‌ویژه امارات برهم خوردن توازن تسلیحاتی منطقه و بر هم خوردن ساختار توازن قدرت منطقه‌ای را در پی داشته که می‌تواند امنیت ملی ج.ا.ایران را در حوزه‌های اقتصادی، نظامی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی باچالش‌ مواجه نماید.گرچه می‌تواند پیامدهای مثبتی هم برای جمهوری اسلامی ایران در پی داشته باشد.