این پژوهش با هدف بررسی دیپلماسی علمی به‌مثابه محور آینده قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. سؤال اصلی تحقیق این است که «دیپلماسی علمی چگونه می‌تواند به محور اصلی قدرت نرم ایران در سطح منطقه‌ای تبدیل شود و چه سناریوهایی برای آینده آن قابل ترسیم است؟». فرضیه پژوهش بر این مبنا استوار است که با ترکیب ظرفیت‌های علمی و فناورانه ایران با سازوکارهای فرهنگی و منطقه‌ای، دیپلماسی علمی قادر خواهد بود جایگاه جمهوری اسلامی ایران را در معماری قدرت نرم ارتقا دهد. روش تحقیق کیفی و آینده‌پژوهانه است و از تحلیل روندها و سناریونویسی جیمز دیتور برای ترسیم آینده‌های بدیل استفاده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چهار سناریوی رشد مداوم، فروپاشی، بازآفرینی و دگرگونی بنیادین پیش روی دیپلماسی علمی ایران قرار دارد و سناریوی مطلوب، ترکیبی از رشد مداوم و بازآفرینی همراه با سرمایه‌گذاری در فناوری‌های نوظهور است. این سناریو می‌تواند موجب افزایش مشروعیت منطقه‌ای، ایجاد وابستگی‌های مثبت علمی و تثبیت جایگاه ایران در معماری قدرت نرم گردد.