انصاری، م. م.، و برزگر، ا. (۱۳۹۳). الگوی پرورش و گزینش نخبگان سیاسی در جمهوری اسلامی ایران. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، ۴(۱)، ۱۱۹–۱۴۹.
حسنپور درودگر، ز.، ساعی، ع.، و باستانی، س. (۱۴۰۲). توزیع قدرت در شبکه روابط نخبگان سیاسی ایران پساانقلاب: با تأکید بر شبکه روابط اعضای هیئت دولتهای هفتم تا دهم. فصلنامه …، ۱۷(۳، ویژهنامه تحلیل شبکههای اجتماعی)، ۹۱–۱۱۷.
حسنلو، خسرو. (1398). الگوی پیشرفت «نهاد پاسداری» در گام دوم انقلاب اسلامی. پژوهشهای سیاست اسلامی، شماره 16، صص 11–72.
حسینی، س.، بیاباننورد سروستانی، ع.، و راسخ، ک. (۱۴۰۴). نقش نخبگان در دولتهای اکبر هاشمی رفسنجانی و محمود احمدینژاد در توسعه سیاسی و موانع عاملیتی و ساختاری آن. رهیافت انقلاب اسلامی، ۱۹(۷۲)، ۲۲۱–۲۴۲.
خرمشاد، م.، و طاهرخانی، ف. (۱۳۹۴). تحلیل گفتمانی–تاریخی بافت مشروعیتی گفتارهای سیاسی در انقلاب اسلامی ایران. رهیافت انقلاب اسلامی، (۳۰)، ۲۳–۴۲.
دلاوری، ا. (۱۳۹۴). اعتدالگرایی و تعادل سیاسی: بایستههای سیاست اعتدال در سپهر سیاسی کنونی ایران. راهبرد، ۲۴(۷۵).
زارعی، ع. (۱۳۹۸). چرخش نخبگان سیاسی پس از انقلاب اسلامی در ایران. دولتپژوهی، ۵(20) ، ۷۱–۱۰۰.
زروانی، ج.، بخشایشی اردستانی، ا.، درویشپور، ح.، و مطلبی، م. (۱۴۰۲). تحلیلی بر پایگاه اجتماعی، رویکرد و خطمشی حزب کارگزاران سازندگی ایران. فصلنامه رهیافت انقلاب اسلامی، ۱۷(۶۳)، ۶۷–۸۸.
عابدی اردکانی، م. (۱۳۹۳). توسعهنیافتگی سیاسی از منظر فرهنگ سیاسی نخبگان در ایران (۱۳۶۸–۱۳۸۴).پژوهشنامه علوم سیاسی، (۳۶)، ۱۳۳–۱۷۰.
قادری، ه.، دلاوری، ا.، و گلمحمدی، ا. (۱۴۰۲). پوپولیسم و سیاست در ایران پس از انقلاب: تحلیل محتوای گفتارهای رؤسای جمهور از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۵. فصلنامه علمی پژوهشهای راهبردی سیاست، ۱۲(۴۴)، ۵۸–۹. https://doi.org/10.22054/QPSS.2022.66333.3002
قیصری، م.، نقدیپور، م.، و باقری، ع. (۱۴۰۰). نخبگان سیاسی و صورتبندی گفتمانی اعتدال در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (۱۳۹۲–۱۴۰۰). فصلنامه روابط خارجی، (۵۲)، ۹۰۴–۹۳۴.
قیصری، ن. (۱۴۰۴). ناپایداری پیشرفت و توسعه در ایران: بحثی در ماهیت و علل ناپایداری فرایندها و دستاوردها. فصلنامه دولتپژوهی، (۴۱)، ۱–۸۰.
قیصری، ن.، و قربانی، م. (۱۴۰۲). گفتمانهای هویتی و منازعات نخبگان سیاسی در جمهوری اسلامی ایران (۱۳۷۶–۱۳۹۸). فصلنامه پژوهشهای راهبردی سیاست، ۱۲(۴۵)، ۷–۵۸.
نوروزی، م.ح.، و بهستانی، م. (۱۴۰۳). بررسی جایگاه هویت بر سیاستهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران: مقایسه دولتهای خاتمی و احمدینژاد در چارچوب نظریه باری بوزان. مطالعات روابط بینالملل، (۶۸)، ۱۰۷–۱۳۰
.- Arjomand, S. A. (1988). The turban for the crown: The Islamic revolution in Iran. Oxford University Press.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
Brownlee, J. (2007). Authoritarianism in an age of democratization. Cambridge University Press.
Buchta, W. (2000). Who rules Iran? The structure of power in the Islamic Republic. Washington Institute for Near East Policy.
Dahl, R. A. (1961). Who governs? Democracy and power in an American city. Yale University Press.
Higley, J., & Burton, M. (2006). Elite foundations of liberal democracy. Rowman & Littlefield.
Keshavarzian, A. (2007). Bazaar and state in Iran: The politics of the Tehran marketplace. Cambridge University Press.
Khamenei, A. (2019). The second phase of the Islamic revolution statement. Office for the Preservation and Publication of the Works of Ayatollah Khamenei.
Michels, R. (1962). Political parties: A sociological study of the oligarchical tendencies of modern democracy (E. Paul & C. Paul, Trans.). Free Press. (Original work published 1911)
Mills, C. W. (1956). The power elite. Oxford University Press.
Mosca, G. (1980). The ruling class (H. D. Kahn, Trans.). Greenwood Press. (Original work published 1939)
Pareto, V. (1968). The rise and fall of elites: An application of theoretical sociology. Bedminster Press. (Original work published 1935)
Pierson, P. (2004). Politics in time: History, institutions, and social analysis. Princeton University Press.
Schirazi, A. (1997). The constitution of Iran: Politics and the state in the Islamic Republic. I.B. Tauris.
منابع اینترنتی
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. (۱۳۵۸). قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران: فصل چهاردهم، بازنگری در قانون اساسی، اصل ۱۷۷. مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. https://rc.majlis.ir/fa/law/show/133642
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. (۱۳۵۸). قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. بازیابی از
https://rc.majlis.ir/fa/law/show/132239
ابلاغ سیاستهای کلی نظام اداری. (۱۳۸۹/۰۱/۳۱). farsi.khamenei.ir. https://farsi.khamenei.ir/news-content?id=16992
{In Persian}
Abedi Ardakani, M. (2014). Political underdevelopment from the perspective of the political culture of elites in Iran (1989–2005). Political Science Research Journal, 36, 133–170. {in persian}
Ansari, M. M., & Barzegar, A. (2014). The model of training and selection of political elites in the Islamic Republic of Iran. Islamic Revolution Research Journal, 4(1), 119–149. {in persian}
Arjomand, S. A. (1988). The turban for the crown: The Islamic revolution in Iran. Oxford University Press.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
Brownlee, J. (2007). Authoritarianism in an age of democratization. Cambridge University Press.
Buchta, W. (2000). Who rules Iran? The structure of power in the Islamic Republic. Washington Institute for Near East Policy.
Dahl, R. A. (1961). Who governs? Democracy and power in an American city. Yale University Press.
Delavari, A. (2015). Moderation and political balance: Requirements of moderation politics in Iran’s current political sphere. Rahbord, 24(75). {in persian}
General policies of the administrative system. (2010, April 20). farsi.khamenei.ir. {in persian}
Ghaderi, H., Delavari, A., & Golmohammadi, A. (2023). Populism and politics in post-revolutionary Iran: A content analysis of presidential discourses from 1989 to 2016. Strategic Policy Research Quarterly, 12(44), 9–58. {in persian}
Gheisari, M., Naghdipour, M., & Bagheri, A. (2021). Political elites and the discursive formation of moderation in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran (2013–2021). Foreign Relations Quarterly, 52, 904–934. {in persian}
Gheisari, N. (2025). Instability of progress and development in Iran: A discussion on the nature and causes of instability in processes and achievements. State Studies Quarterly, 41, 1–80. {in persian}
Gheisari, N., & Ghorbani, M. (2023). Identity discourses and conflicts among political elites in the Islamic Republic of Iran (1997–2019). Strategic Policy Research Quarterly, 12(45), 7–58. {in persian}
Hasanlou, K. (2019). The progress model of the “guardianship institution” in the second phase of the Islamic Revolution. Islamic Politics Research, 16, 11–72. {in persian}
Hasanpour Doroudgar, Z., Saei, A., & Bastani, S. (2023). Distribution of power in the network of political elites in post-revolutionary Iran: With emphasis on the network of relations among members of the seventh to tenth cabinets. Quarterly Journal, 17(3, Special Issue on Social Network Analysis), 91–117. {in persian}
Higley, J., & Burton, M. (2006). Elite foundations of liberal democracy. Rowman & Littlefield.
Hosseini, S., Biabannavard Sarvestani, A., & Rasekh, K. (2025). The role of elites in the governments of Akbar Hashemi Rafsanjani and Mahmoud Ahmadinejad in political development and its agency-related and structural obstacles. Approach to the Islamic Revolution, 19(72), 221–242. {in persian}
Keshavarzian, A. (2007). Bazaar and state in Iran: The politics of the Tehran marketplace. Cambridge University Press.
Khamenei, A. (2019). The second phase of the Islamic Revolution statement. Office for the Preservation and Publication of the Works of Ayatollah Khamenei.
Khorramshad, M., & Taherkhani, F. (2015). A historical-discursive analysis of the legitimacy context of political discourses in the Islamic Revolution of Iran. Approach to the Islamic Revolution, 30, 23–42. {in persian}
Michels, R. (1962). Political parties: A sociological study of the oligarchical tendencies of modern democracy (E. Paul & C. Paul, Trans.). Free Press. (Original work published 1911)
Mills, C. W. (1956). The power elite. Oxford University Press.
Mosca, G. (1980). The ruling class (H. D. Kahn, Trans.). Greenwood Press. (Original work published 1939)
Norouzi, M. H., & Behestani, M. (2024). Examining the role of identity in the security policies of the Islamic Republic of Iran: A comparison of the Khatami and Ahmadinejad administrations within Barry Buzan’s theoretical framework. International Relations Studies, 68, 107–130. {in persian}
Pareto, V. (1968). The rise and fall of elites: An application of theoretical sociology. Bedminster Press. (Original work published 1935)
Pierson, P. (2004). Politics in time: History, institutions, and social analysis. Princeton University Press.
Schirazi, A. (1997). The constitution of Iran: Politics and the state in the Islamic Republic. I.B. Tauris.
The Constitution of the Islamic Republic of Iran. (1979). The Constitution of the Islamic Republic of Iran: Chapter fourteen, revision of the constitution, Article 177. Islamic Parliament Research Center. {in persian}
The Constitution of the Islamic Republic of Iran. (1979). The Constitution of the Islamic Republic of Iran. Islamic Parliament Research Center. {in persian}
Zarei, A. (2019). Political elite circulation after the Islamic Revolution in Iran. State Studies, 5(20), 71–100. {in persian}
Zarvani, J., Bakhshayeshi Ardastani, A., Darvishpour, H., & Matlab, M. (2023). An analysis of the social base, approach, and policy orientation of the Executives of Construction Party of Iran. Approach to the Islamic Revolution, 17(63), 67–88. {in persian}
