صافی اصفهانی، م. و بشیر، ح. (1399). الگوی مسالهشناسی برای خطمشیگذاری فرهنگی ـ اجتماعی در سازمانهای فرهنگی شهری (مطالعه تطبیقی سازمانهای فرهنگی شهرداریهای تهران، اصفهان و مشهد). اندیشه مدیریت راهبردی، 14(2)، 643–678.
شریفی، س.ع.، و فاضلی، ع. (۱۳۹۱). مسئله شفافیت و ابهام در سیاستگذاری فرهنگی در ایران؛ تحلیلی از بافت انضمامی سیاست. فصلنامه مطالعات ایرانی فرهنگی و ارتباطات، ۱۵(۵۶)، ۶۵–۶۹.
دریس، پ.، نصر اصفهانی، آ.، و روزخوش، م. (1398). تحلیلی از بافت انضمامی سیاستگذاری فرهنگی در ایران؛ پژوهشی درباره عدم شفافیت و ابهام در سیاستگذاری فرهنگیِ ایران. مطالعات فرهنگی و ارتباطات، 15(56)، 45–69.
قادری، س.؛ ایمانی جاجرمی، ح.؛ گلچین، م.؛ بیات، م. (۱۴۰۰). «تأملی بر صورتهای سیاستگذاری فرهنگی در مدیریت شهری؛ مورد مطالعه: مدیریت شهری تهران (۱۳۶۸–۱۳۹۶)». جغرافیای انسانی، ۲۱(۳)، صص. ۶۵–۹۲
گلچینی، س.، و فنی، ز. (1402). تبیین عوامل مؤثر بر سیاستهای فرهنگی شهر با رویکرد صنایع خلاق فرهنگی: شهر اصفهان. جغرافیا و برنامهریزی منطقهای، 13(3)، 357–374. https://doi.org/10.22034/jgeoq.2024.307549.3340
بیات، م.، قادری، ص.، و ایمانی جاجرمی، ح. (1401). سیاستگذاری فرهنگی و میدان قدرت در شهر تهران. مطالعات جامعهشناختی، 19(61)، 30–47.
احمدی، ع.، و میرعابدینی، س.ز. (1398). واکاوی فرایند سیاستگذاری عمومی در مدیریت شهری تهران (1397–1393). سیاستگذاری عمومی، 5(1)، 75–98.
خامنهای، س.ع. (1389). پیام به اجلاس سران کشورهای اسلامی در تهران. پایگاه اطلاعرسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای. دریافتشده از
https://farsi.khamenei.ir/message-content?id=9034
خبرگزاری جمهوری اسلامی. (1401، 3 خرداد). ابلاغ سیاستها و اقدامات فرهنگی، اجتماعی، رسانهای، علمی، فناوری. دریافتشده از
https://www.irna.ir/news/85986996
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی. (1371). مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره سیاستهای فرهنگی کشور. دریافتشده از
https://rc.majlis.ir/fa/law/show/100172
خبرگزاری جمهوری اسلامی. (1401، 3 خرداد). ابلاغ سیاستها و اقدامات فرهنگی، اجتماعی، رسانهای، علمی، فناوری. دریافتشده از
https://www.irna.ir/news/85986996
قانون برنامه پنجم توسعه. (1389). قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران (1390–1394).دریافتشده از
https://vcmdrp.tums.ac.ir/uploads/284/2024/Apr/17/قانون%20برنامه%20پنج%20ساله%20پنجم%20توسعه_3.pdf
شورای عالی انقلاب فرهنگی. (1391). نقشه مهندسی فرهنگی کشور.دریافتشده از
https://www.atf.gov.ir/Content/media/filepool3/2018/8/206.pdf?t=636697583022007500
ب) لاتین :
1- Abdelmonem, M. G., Pourzakaria, M., & Harcs, B. (2025). Community, inclusivity and context: Exploring the factors that shape cultural policy in Iran. African Journal of Creative Economy, 2(1), 19.
2- Grodach, C. (2017). Urban cultural policy and creative city making. Cities, 68, 82-91.
3- McGuigan, J. (2004). Rethinking cultural policy. McGraw-Hill Education (UK).
4- Yúdice, G. (2003). The expediency of culture: Uses of culture in the global era. Duke University Press.
5- Bennett, T. (2006). Intellectuals, culture, policy: The technical, the practical, and the critical. Cultural Analysis, 5, 81–106. Retrieved fromhttps://www.ocf.berkeley.edu/~culturalanalysis/volume5/pdf/bennett.pdf
6- Orchowska, J. (2024). Theorizing urban movements in Pierre Bourdieu’s terms—the example of Warsaw, Poland. International Journal of Politics, Culture, and Society, 37(1), 59–75. https://doi.org/10.1007/s10767-022-09439-6
7- Williams, R. (2001). Culture is ordinary. GIA Reader, 12(1). Retrieved from https://www.giarts.org/article/culture-ordinary#:~:text=traditional%20and%20creative%3B%20that%20it,society%20and%20in%20every%20mind
8- Walden, E. (2007). Review of The Expediency of Culture: Uses of Culture in the Global Era by G. Yúdice. Culture Machine. Retrieved from https://culturemachine.net/reviews/yudice-the-expediency-of-culture-walden/
9- Zieleniec, A. (2018). Lefebvre’s politics of space: Planning the urban as oeuvre. Urban Planning, 3(3), 5–15. https://doi.org/10.17645/up.v3i3.1343
10- Bourdieu, P. (1984). Distinction: A social critique of the judgement of taste. Harvard University Press
11- Stevenson, D. (2013). Cities of culture: A global perspective. Routledge.
12- Pol, H. (2007). Key role of cultural and creative industries in the economy. URL: http://www. oecd. org/site/worldforum06/38703999. pdf.
13- Seoul Metropolitan Government. (2016). Everyday Culture for All: Seoul’s Cultural Democracy Plan. Seoul City Cultural Department Report.
14- UNESCO. (2019). Culture and Local Governments: Policy Toolkit for Urban Cultural Strategies. Paris: UNESCO Creative Cities Report.
15- Ajuntament de Barcelona. (2022). Barcelona City of Culture: Policies and Participation. Barcelona City Council Publications.
16- Baltà, J. (2019). Cultural Governance in Mediterranean Cities: A Comparative Perspective. Barcelona: Interarts Foundation.
17- Bianchini, F. (1993). Culture, conflict and cities: Issues and prospects for cultural planning in the 1990s. In F. Bianchini & M. Parkinson (Eds.), Cultural Policy and Urban Regeneration (pp. 199–213). Manchester University Press.
18- Miles, M. (2007). Cities and cultures. Routledge.
Abdelmonem, M. G., Pourzakaria, M., & Harcs, B. (2025). Community, inclusivity and context: Exploring the factors that shape cultural policy in Iran. African Journal of Creative Economy, 2(1), 19.
Ahmadi, A., & Mirabedini, S. Z. (2019). An analysis of the public policymaking process in Tehran urban management (2014–2018). Public Policy, 5(1), 75–98. {in persian}
Ajuntament de Barcelona. (2022). Barcelona city of culture: Policies and participation. Barcelona City Council Publications.
Baltà, J. (2019). Cultural governance in Mediterranean cities: A comparative perspective. Interarts Foundation.
Bayat, M., Ghaderi, S., & Imani Jajromi, H. (2022). Cultural policymaking and the field of power in the city of Tehran. Sociological Studies, 19(61), 30–47. {in persian}
Bennett, T. (2006). Intellectuals, culture, policy: The technical, the practical, and the critical. Cultural Analysis, 5, 81–106.
Bianchini, F. (1993). Culture, conflict and cities: Issues and prospects for cultural planning in the 1990s. In F. Bianchini & M. Parkinson (Eds.), Cultural Policy and Urban Regeneration (pp. 199–213). Manchester University Press.
Bourdieu, P. (1984). Distinction: A social critique of the judgement of taste. Harvard University Press.
Deris, P., Nasr Esfahani, A., & Roozkhosh, M. (2019). An analysis of the contextual structure of cultural policymaking in Iran: A study of the lack of transparency and ambiguity in Iranian cultural policymaking. Cultural and Communication Studies, 15(56), 45–69. {in persian}
Fifth Five-Year Development Plan Law. (2010). Fifth Five-Year Development Plan of the Islamic Republic of Iran (2011–2015). {in persian}
Ghaderi, S., Imani Jajromi, H., Golchin, M., & Bayat, M. (2021). Reflections on the forms of cultural policymaking in urban management: The case of Tehran urban management (1989–2017). Human Geography, 21(3), 65–92. {in persian}
Golchini, S., & Fanni, Z. (2024). Explaining the factors influencing urban cultural policies through the cultural and creative industries approach: The case of Isfahan. Geography and Regional Planning, 13(3), 357–374. {in persian}
Grodach, C. (2017). Urban cultural policy and creative city making. Cities, 68, 82–91.
Islamic Consultative Assembly Research Center. (1992). Resolution of the Supreme Council of the Cultural Revolution on the cultural policies of the country. {in persian}
Islamic Republic News Agency. (2022, May 24). Notification of cultural, social, media, scientific, and technological policies and measures. {in persian}
Khamenei, S. A. (2010). Message to the summit of Islamic countries in Tehran. Office for the Preservation and Publication of the Works of Ayatollah Khamenei. {in persian}
McGuigan, J. (2004). Rethinking cultural policy. McGraw-Hill Education.
Miles, M. (2007). Cities and cultures. Routledge.
Orchowska, J. (2024). Theorizing urban movements in Pierre Bourdieu’s terms: The example of Warsaw, Poland. International Journal of Politics, Culture, and Society, 37(1), 59–75.
Pol, H. (2007). Key role of cultural and creative industries in the economy.
Safi Esfahani, M., & Bashir, H. (2020). A problem-identification model for socio-cultural policymaking in urban cultural organizations: A comparative study of the cultural organizations of the municipalities of Tehran, Isfahan, and Mashhad. Strategic Management Thought, 14(2), 643–678. {in persian}
Seoul Metropolitan Government. (2016). Everyday culture for all: Seoul's cultural democracy plan. Seoul City Cultural Department Report.
Sharifi, S. A., & Fazeli, A. (2012). The problem of transparency and ambiguity in cultural policymaking in Iran: An analysis of the contextual structure of policy. Iranian Journal of Cultural and Communication Studies, 15(56), 65–69. {in persian}
Stevenson, D. (2013). Cities of culture: A global perspective. Routledge.
Supreme Council of the Cultural Revolution. (2012). National cultural engineering map. {in persian}
UNESCO. (2019). Culture and local governments: Policy toolkit for urban cultural strategies. UNESCO Creative Cities Report.
Walden, E. (2007). Review of The Expediency of Culture: Uses of Culture in the Global Era by G. Yúdice. Culture Machine.
Williams, R. (2001). Culture is ordinary. GIA Reader, 12(1).
Yúdice, G. (2003). The expediency of culture: Uses of culture in the global era. Duke University Press.
Zieleniec, A. (2018). Lefebvre’s politics of space: Planning the urban as oeuvre. Urban Planning, 3(3), 5–15.
