توسعه و پیشرفت از مهم‌ترین اهداف دولت‌های پس از انقلاب اسلامی در ایران بوده و سیاست‌ها و ظرفیت‌های دولت نقش تعیین‌کننده‌ای در تحقق آن داشته‌اند. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این سؤال است که توسعه‌گرایی در ایران در دوره‌های ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد و روحانی بر مبنای الگوی دولت توسعه‌گرای لفت‌ویچ چگونه بوده است؟ پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد تطبیقی و با استفاده از داده‌های کتابخانه‌ای انجام شده است. فرضیه پژوهش بر آن است که میزان توسعه‌گرایی در دو دوره، برحسب شاخص‌های نخبگان توسعه‌گرا، استقلال نسبی دولت، قدرت بوروکراتیک، ضعف جامعه مدنی، مدیریت منافع اقتصادی خصوصی، وضعیت حقوق بشر و مشروعیت و عملکرد دولت متفاوت بوده است. یافته‌ها نشان داد در دوره احمدی‌نژاد سه شاخص استقلال نسبی دولت، ضعف جامعه مدنی و وضعیت نامطلوب حقوق بشر با الگوی لفت‌ویچ انطباق داشت، درحالی‌که ضعف نخبگان توسعه‌گرا، ناکارآمدی بوروکراتیک و عملکرد نامناسب اقتصادی، ظرفیت توسعه‌گرایی دولت را محدود کرد. در دوره روحانی، چهار شاخص استقلال نسبی دولت، ضعف جامعه مدنی، وضعیت نامطلوب حقوق بشر و قدرت بوروکراتیک با الگوی لفت‌ویچ همخوانی داشت. بااین‌حال، فقدان نخبگان توسعه‌گرا و تضعیف عملکرد اقتصادی، به‌ویژه در دوره دوم، مانع تحقق کامل الگوی دولت توسعه‌گرا شد.