رهیافت انقلاب اسلامی

رهیافت انقلاب اسلامی

نقش تفکر حزبی شخصیت‌محور نخبگان حزبی بر کارآمدی احزاب سیاسی ( مطالعه موردی حزب اعتماد ملی 1384تا1392)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
نرگس آرین فر 1
محمد جواد حق‌شناس 2
1 دانشجوی دکترای جامعه‌شناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استادیار و عضو هیئت‌علمی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
چکیده
تفکر و عمل نخبگان سیاسی ‌خصوصاً در احزاب ایرانی را نباید صاحب نقش انحصاری و دارای اراده مطلق در تصمیمات و نه آنکه بی‌اختیار و مطلق تابع شرایط محیطی‌ دانست، بلکه باید آنان را به‌عنوان عاملی در کنار دیگر متغیرهای تأثیرگذار سیستمی، محیطی، عملیاتی و روان‌شناختی بر فرایند تصمیم‌گیری و تدوین امر سیاسی در جهت کارآمدی حزب به شیوه مستقیم و غیرمستقیم همواره مؤثر دانست؛ به‌همین‌منظور پژوهش با طرح این پرسش‌که نقش تفکرحزبی شخصیت‌محور حاکم بر نخبگان تا چه میزان در کارآمدی احزاب سیاسی (حزب اعتماد ملی 1384تا1392) مؤثر بوده است؟ به نظر می‌رسد که نقش تفکر حزبی شخصیت ‌محور نخبگان حزبی در دوره اول(1384_1388) با توجه‌به حضور مؤثر و فعال دبیرکل نشان از کارآمدی و اثرگذاری مستقیم و حضور حداکثری حزب دارد، اما در دوره دوم (1388_1392) به ‌دلیل مسئله حصر دبیرکل با اثرگذاری غیرمستقیم مواجه بوده است؛ لذا موضوع از این‌جهت ضرورت و اهمیت می‌یابد که نخبگان با احاطه بر تخصص خود و با هر گرایش فکری شرایط محیطی بر آنان نیز بی‌تأثیر نیست و تصمیمات"من‌فردی‌نخبه" با منطق تصمیم‌گیری، عقلانیت و انتخاب در جهت تحقق اهداف (فرد_ محیط) ارتباط چندسویه دارد؛ به‌همین‌منظور پژوهش با درنظرگرفتن شیوه داده‌بنیاد به کدگذاری مؤلفه‌های کسب شده از داده‌های میدانی و به ‌توسعه دانش در حیطه موضوع پرداخته و باتوجه‌به حساسیت و سیال بودن موضوع، با گردآوری مجموعه اطلاعات ضروری، به توصیف، تجزیه، تحلیل و استنباط روابط داده‌های مزبور پرداخته و در پایان پیشنهاداتی را ارائه می‌دهد.
کلیدواژه‌ها
نخبگان
تصمیم‌گیری
محیط
حزب اعتماد ملی
کارآمدی

  • - امیرآبادی، حسن(1390). «برنامه‌ریزی استراتژیک برای منابع استراتژیک»؛ فصلنامه دانش مدیریت دانشگاه تهران، شماره 17_تابستان، صفحات 44-57.

    - تاجیک، محمدرضا (1382). تجربه بازی سیاسی در میان ایرانیان، تهران: نشر نی.

    - حفظی فرد، سامان و همکاران(1388). برنامه‌ریزی استراتژیک، چاپ اول، تهران، نشر ترمه.

    - حقیقی، محمد (1389). «بررسی رابطه میان ویژگیهای ساختار، سازمان و عملکرد»، پژوهش نامه مدیریت تحول (پژوهش نامه مدیریت سابق): پاییز، دوره2، شماره 4، صفحات 15-38.

    - خالصی، صادق (1390). «تحلیل مدل عوامل سازمانی، فردی و گروهی موثر بر توسعه نوآوری در یک ساختار»، پژوهش و توسعه فناوری، سال سوم پاییز، شماره 5، صفحات 18-37.

    - خرم، علی (1388). «ایران در چشم انداز 1404»، نشریه داخلی توسعه اقتصادی راهبرد یاس، شماره 14 تابستان، صفحات 28-41.

    - دانایی‌فرد، علی(1384). روش تحقیق، چاپ اول، تهران، انتشارات دانشگاه آزاد اسلامی.

    - قناتی، عباس (1390). «فرایند برنامه ریزی استراتژیک»، فصلنامه مدیریت دولتی مرکز آموزش مدیریت دولتی، شماره 10 پاییز، صفحات 62-86.

    - کاظمی، علی‌اصغر (1374). سیاست سنجی، دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی.

    - کاظمی، علی‌اصغر (1376). بحران نوگرایی و فرهنگ سیاسی در ایران معاصر، تهران: نشر قومس.

    - مرتضوی، حسین (1390). مدیریت نوآوری، چاپ دوم، تهران، نشر دانشگاهی.

     

    Mellahi, Kamel (2011): “Failure: A critique of recent research and a proposed integrative framework”, Loughborough University Business School. docplayer.net/10723665-Organizational-failure-a-critique-of-recent-research-and-a-proposed-integrative-framework.html.

    • Mosca, G (1939): The Ruling Class, New York, Mc Graw Hill.