با توجه به اثرات مهمی که بازگشت طالبان به قدرت برکشور ما ایران دارد، ضروری است که این واقعه از جهات مختلف مورد بررسی و پژوهش قرار گیرد. از همین رو، پرسش اصلی این مقاله معطوف به بررسی گفتمان طالبان در امارت اسلامی افغانستان و پیامدهای ایدئولوژیک آن برای حکمرانی در ایران شده است. فرضیۀ مقاله بر آن است که حاکمیت طالبان بر افغانستان دارای مبانی گفتمانی و تبعات سیاسی و اجتماعی متعددی است که از یک سو همگی متاثر از همان گفتمان‌ است و از سویی دیگر، نتایج این تحولات تاثیر بر نظام حکمرانی در ایران دارد. یافته‌های تحقیق نشان داده که گفتمانِ طالبان نه از نظر کلامی، بلکه از منظر کُنش و نگاه فقهی شکلی از بنیادگرایی سلفی است که با جامعۀ افغانستان و شکاف­های قومیتی‌اش چندان همخوان نیست. التهابات درونی افغانستان را تشدید می‌کند و منجر به بی‌ثابتی اجتماعی‌اش می‌شود؛ این بی‌ثباتی پیامدهای منفی و ناخوشایندی برای حکمرانی در ایران دارد، که شامل طیفی از تنش­ها و تعارض­ها، از تقابل­های گفتمانی شیعه و سنی تا موضوعاتی همچون افزایش شمار مهاجران میگردد. رویکرد این تحقیق تحلیل گفتمانی است. داده‌ها به روش کتابخانه‌ای و اسنادی جمع آوری شده است.